Ang Buhay Sa 5AM

Sabi nila ‘di pwede mag-shoot nang walang gising? Eh ako naman nag-umpisa sa 5:47 AM para lang makita ang lace na parang nagbago ng buhay.

Texture Choreography

Yung stocking na umuusok sa hangin? Di ko alam kung siya o ang salot na binitiwan ng styling team — pero seryoso, napapaisip ako kung paano nila i-pinagtagpo ‘to sa gitna ng bagyo.

Beer Vat Reflection?

Ang huli… dapat may reflection siya sa beer vat! Kasi hindi ba ganun ang tradisyon dito? Tapos sinabi ko: ‘Baka iba’ng brand ang gusto mo — La Perla o ‘Tinikling’?

Ano nga ba ang mas mahirap: mag-shoot nang maayos o manindig habang nawawala ang fashion tape sa tubig? Comment kayo — sana di kami magkakasundo.

Hindi model… pero siya ang tunay na muse ko!

Nakita ko ‘to sa 3 AM — walang flash, walang filter, walang likes… pero may presence. Ang kanyang shadow? Mas malalim kaysa sa anyo ng isang Vogue model.

Sa totoo lang—hindi natin kailangan mag-perform para maging worth it! Ang totoo ay yung tahimik na pagkikita… yung pagiging sarili mo nang hindi kinakailangan mag-‘pose’.

Kaya ‘to ang pinaka-maganda: kapag wala kang nakikita… pero alam mong may taong nakikita ka.

Comment mo ‘to: Ano yung moment na ‘di mo napapahawakan… pero nandito pa rin sa puso mo?

Sana all! Hindi siya model… pero nandito ang buhay niya sa likod ng sliding door! 😭

Nakatanggap ko siya sa atelier ng lola — doon kung saan ang lace ay nag-iisa na may breath na ‘hindi mo kailangan mag-smile para maging worth.’

Ang camera? Wala nang click! Ang lens? Walang filter! Ang aura? Pure stillness… parang sinabi na lang ni God: ‘You don’t need to be perfect… just be felt.’

Kaya nga pano? Saan man ang guaze… diyan sa pagtutuloy ng isang babae na hindi nagmumula… pero mas malalim pa sa lahat ng Instagram.

Comment mo na rin: ‘Ano yung moment mong hindi mo pinapicture… pero pinapansin ka?’

Sana all naman ako’y model? 😅

Pero eto ‘yung moment na nakaupo sa pool sa dilim… hindi kasi nagpapakita ng ‘perfect pose’—kundi nagpapahinga lang.

Ang silk straps niya? Hindi lingerie—‘yung tapis ng nanay na inihuhugos sa umaga.

Ang water? Hindi stage—mirror ng kaluluwa.

Sabi ko noon: ‘Kung ayaw mong maging visible… bale wag kang magpa-photograph.’

Kayo pala? Anong moment nyo ang hinihintay nang walang filter? Comment section na lang ‘to… labas na!