ลิ้นจี่กับศิลปะ? มันคือการพลิกเกม!

เห็นภาพแรกที่แสงเช้าส่องผ่านหน้าต่างคอนโดชั้นสูงในเซี่ยงไฮ้แล้วต้องร้องว่า ‘โอ๊ย! เจ็บตา!’ เพราะมันสวยเกินไป แต่ก็แกล้งดูไม่สนใจแบบคนขี้เล่นนะ

เซ็กซี่แต่ไม่เสียดายศีลธรรม

รูปที่ #29 ที่หลังโค้งเป็นพื้นเพื่อเรื่องราวของวัฒนธรรมเอเชีย เหมือนบอกว่า ‘ฉันไม่ได้มองหาใครมาหลงใหล…แต่ถ้ามีใครอยากลองก็ตามมาได้นะ’

สุดท้ายคือความหมาย

ไม่ใช่แค่มีผู้หญิงใส่ชุดชั้นในแล้วสวยหรือเปล่า…แต่มันคือการพูดว่า ‘ฉันเลือกจะเป็นแบบนี้ได้เอง’

ถ้าชอบแบบนี้ ก็คอมเมนต์เลยว่า “อืมมม…เข้าใจแล้ว” หรือจะบอกว่า “เราขออยู่เฉยๆ ก่อนนะ” ก็ได้นะ 😏

เธอไม่ต้องพูดให้ loud เพื่อให้คนมองเห็นความงาม… เธอแค่หายใจ! ภาพนี้ไม่มีโฆษณา ไม่มีอินฟลูเอนเซอร์ ไม่มีฟิล์เตอร์ที่ทำให้ฉันวุ่น — มีแค่แสงยามเย็นที่เล็ดลอดผ่านผ้าไหม เหมือนกลิ่นของความทรงจำที่แม่เคยปักไว้ในห้องเก่าๆ เธอไม่ได้ถ่ายรูปร่าง… เธอถ่าย ‘การอยู่’ อย่างสงบ สไตล์นี้คือ ‘ศิล์-ซาบิ’ แบบไทย-จีนผสม กับชาชงหลังพระอาทิตย์ 🍵

คุณเคยเห็นใครสักคนที่ ‘เงียบแต่พูดได้’ มั๊ย? มาคอมเมนต์กันว่าใครเป็นคนเดียวกับเธอในชีวิตจริง… #LightSheCarriedWithoutSaying

ผ้าไหมดำที่ไม่ใช่ผ้า… มันคือผิวหนังที่สองของจิตวิญญา! 🌅

ฉันถ่ายภาพไม่ใช่เพื่อ “สวย” แต่เพื่อ “หายใจ” — แสงทองยามพลบเย็นมันพูดได้ดีกว่าคำพูดเลยนะ!

แม่บอกว่า “ความงามอยู่ในเงียบ”… ส่วนพ่อสอนว่า “การถ่ายรูปคือการสวดมนต์ด้วยเลนส์” 😇

ใครเคยนั่งคนเดียวใต้แสงทองยามเย็น… เขารู้จัง!

คอมเมนต์เลย: อันนี้ไม่ใช่มีแค่มุมสวย… มันคือการปลดปล่อยจิตวิญญาแบบไม่มีแฮชแท็ก 🙏 #BlackSilkAndGoldenLight

เมื่อผ้าลูกไม่พูด…แต่แสงยังไง? เห็นแล้วน้ำตาเป็นกระจก ทั้งๆที่แค่ถ่ายรูปชุดใน… อ๋า! คิดว่ามันจะต้องใช้ Lightroom ปรับสีให้เหมือนฝันกลางคืนที่แม่ซื้อมาให้ตอนกลางคืน แล้วพ่อจึงบอกว่า ‘นี่แหละคือศิลป์ของไทย’! เจอรูปนี้แล้วอยากแชร์ในกลุ่มเล็กๆ เพราะมันเหมือนคนละเลยความจริงไปแล้ว… มีใครบ้างที่เคยถ่ายชุดชั้นในห้องมืดแบบนี้? คอมเมนต์เริ่มสงครามเลยนะ!