Kahit walang t-shirt na naka-ikot sa frame #56… nakakalimutan pa rin ang liwan! Ang photog ni Carol ay hindi nagpapakita ng thighs—kundi ang takip ng kisame na may halo ng umaga sa gabi! Kung sino man ang nagsasabing ‘sexy photography’, sige lang—pero bakit parang may lola sa cotton underwear? Ang bawat blur ay parang whisper ng kanta sa kanto… Oo nga pala ‘Innocent’ pero di naman tawa—tumutugtog lang sa sila! Yung mga shot niya? Di lang litrato… kundi memory na nakatago sa likod ng curtain! Sino ba’ng nag-iisip na ‘art’ dito? Masyadong maganda… pero di makikipag-usapan. Comment section: kayo ba’y nakikita rin ‘yan? O baka’t may mas malaking liwan sa bahay ninyo?

Walang smiling back? Ang litografia na ‘to ay parang tawag sa puso… hindi kaya nagsisigawan kundi nagsisilay! 🥲 Ang white shirt na yon? Parang nagmumula ng luha sa dilim ng studio ko sa Lincoln Park — wala namang flash, walang likes… pero may silence na nakakapagod! Ang mother ko’y sabi: ‘Beauty hides when you stop trying to look’ — kaya ako’y tumitingin lang sa sarili ko habang nagpapaint ang mga alaala… Hindi model ‘to eh archive ng pighati! Kung ano man ang 82 frames? Lahat ay paused breath na walang boses… Saan ba tayo magtatapos kung ang beauty ay di nakikita? 😔 Comment section—sana may maraming nag-iisip din!