Nakita ko si Carina… hindi nag-iisip ng salita, pero nandito ang buong lungkot na hindi maibabahagi.

Hindi siya photographer—siya’y silent tension collector. Ang kanyang mga litrato? Hindi larawan… hinihinga ng kalungkutan.

May dalawang Bambus cats na nakatulala sa bintana—parang sinasabi nila: “Ano ba talaga ang liwan?” 😅

Sabi ni Father sa Kyoto: “Ang pinakamalakas na imahe? Yung walang flash.”

Kayo咋看? Comment section na lang ‘nakatulala’… wala nang sabi… pero dami nang puso na umiiyak sa likod.

Ang blue hue ‘yan? Hindi lang pala ‘yung damit… ‘yung kaluluwa niya! 😅

Nakikita ko sa BGC: may tao na nag-iisip ng kulay na ‘di naman nakikita… pero naririto ang puso niya sa bawat frame! Kaya kung ano man ang ‘lolita effect’ — yun pala ang pagkakapit sa sarili mong hininga.

Hindi photography ito… ‘yung wabisabi na nagtatagong luha.

Saan ba tayo magpapadpad kung wala nang salita? Comment section: ‘Yan pa rin?’

Nakikita mo ‘yung photo? Hindi naman ‘yan litrato… ‘yung camera ay kumakain ng puso mo! 🫯

Hindi siya nagmumura ng pose — nagsasabi lang sa bintana: ‘Pwede ba kitang makita nang tahimik?’

Ang 105mm lens niya? Di kamera… kay galing na tao na sumasagot sa kahinaan.

May pink? Oo… pero hindi for fashion — for feeling.

Kaya nga di mo nasasabi… pero namamaskara ka pa rin.

Saan ba tayo magkakausap kapag ang silencia ang pinakamalakas na salita?

Comment section: Kaya mo bang makinig… o lalong nag-iisa?