Hindi umiiyak siya… pero ang mga litrato? FULL ng luha! 😭 Sa ‘attic’ na may kurtina na linen, walang filter — puro soul at shadow lang. Galing ni Mom sa Tagalog: ‘Ang body ay alaala kahit wala nang salita.’ Kaya nung i-click ang camera… hindi yata ako nag-iyak? Kundi dahil sa bawat frame… nakikita ko pa rin ang saya! 📸 You weren’t there either? Comment section: open na pala! Dito tayo magpa-‘grief’ habang nag-scan ng photos… sana may iba ring nag-iisip kahit wala nang tsuper.

Ang Light Ay Boss!

Nakakalungkot na ang puso ko nung nakita ko ‘to — parang sinabi ni God: ‘Ano ba talaga ang ganda? Hindi beauty pageant!’

Ang ganda ng 23? Di lang collagen… kundi ang unfiltered presence mo.

Saan Ka Nandito?

Parang sinabi ng camera: ‘Wag kang magpaka-perfect! Basta ikaw… yun na!’

Sobrang real na grabe — parang kinuha sa isang memorya bago pa man magkaroon ka ng Instagram.

Luminous Authenticity?

Oo nga! Ang ganda naman kung di mo i-construct ang ganda. Parang sabihin mo sa sarili: ‘Hindi ako need mag-smile para maging nakikita.’

So What?

Kapag nagkaron ka na ng 23… walang need pang palitan ang litrato. Basta ikaw… at ang liwanag… sapat na.

Ano nga ba talaga ang ideal? Parang siya ay hindi sumasagot sa metric — pero sumasagot sa heartbeat.

Tara, comment kayo: Sino sa inyo ‘yon noong 23? 😉

Sana all ang Aurora’s Lens? 😆 Hindi naman model… siya’y poet! Ang kanyang shutter ay parang hininga sa gitna ng mist—hindi shout, kundi breath. Nakakalungkot? Oo… pero mas nakakatawa! Walang makeup, walang NFTs—puro silay na may kahulugan. Saan ba tayo nagmumula para sa beauty na ‘di nakikita ng mata? Kung nasa Dali ka sa umaga… tapos biglang may water ripple na walang sound? Comment section na lang ‘to ang altar mo.

Sana all!