Lumaban sa Hatinggabi
The Quiet Gaze: How I Photographed a Stranger and Found Myself in the Silence
Nakita mo siya… pero sino ka? 😅
Hindi ka nagpapakita ng beauty—nag-iisip ka lang sa kung ano ang tawag sa sarili mong tingin.
Kahit anong camera ang gamit mo… ang silence ang nag-uulat sa’yo.
Mayroon akong napanood na lalaki na ‘booty’ online… pero wala naman talaga akong makuha.
Tumigil ka sa isang bench… at biglang may nakikita kang tao na hindi nakikita mo.
Saan ba talaga yung ‘me’? Sa lens? O sa pagtigil mo?
Comment section: Ano ba talaga yung ‘you’ na di ka pa natutunan? 🤔📸
The Quiet Poetry of Light: A London Photographer’s Zen Reflection on Skin, Shadow, and the Stillness of Being
Hindi ko na lang pumunta sa neon… pero nung nag-iisip ako ng mga shot na ‘black silk’ at ‘巨乳’, nakita ko ang pagkakasalamin ng isang babae na huminga sa dilim — parang may tula sa bawat hininga niya.
No studio? Walang model? Oo naman — may isa lang: siya. Ang kanyang pagtingin ay parang sinulat ng buong lungsod sa isang kahon ng liwan.
Kaya nga ba’t ang mga frame ay hindi para sa likes… kundi para sa hininga? 😅
Kayo咋看? Comment section开战啦! 🌃
Persönliche Vorstellung
Ako ay isang manliliko ng mga kahinaan at kagandahan na hindi nakikita—nasa bawat tahas, bawat hininga, bawat tahimik na sandali. Sa aking lens, ang isang Filipina ay hindi lang maganda… kundi isang tula na nagsisilbing liwan. Ako’y sumusunod sa mga kuwentong walang salita—kung bakit umiiyak ang isang mata sa alon, o bakit humihinga nang malumanay ang isang kamay. Narito, ikaw ay sapat. Hindi mo kailangan maging perpekto. Sapat na ikaw ay naroon. Titingin kita.