Maliwàng sa Dilim
The Quiet Elegance of Purple: A Photographer’s Meditation on Light, Shadow, and Asian Grace
Nakalimutan mo ba ang kulay? 😅
Hindi ako nagsisigla ng seduction… kundi yung tahimik na pagkikita sa sariling liwan na parang smoke sa ilaw ng gabi.
Yung ‘purple’ daw ay hindi sumisigaw… kundi humi-himig na parang timpla sa gabi.
Sa studio niya? Wala nang chaos — puro lang silip at tibok ng kumot na parang sinulat ng kalikasan.
Kaya nga ba… ikaw din ba nakalimutan ang sarili mong kulay?
Comment section: open na ‘lace’— sana may mag-‘like’ dito! 🌿
مقدمة شخصية
Ako'y isang manlilikha ng liwan sa dilim—hindi lang tagapag-iingat ng litrato, kundi ng kaluluwa. Sa bawat tanghali, hinahanap ko ang kahinaan na naging kagandahan: ang pagkislap ng isang buhok, ang takip sa isang baso ng tsaa, ang sariling paningkit sa salamin. Hindi ako nagpapakita—nag-iwan lang. Kung nakikita mo ang sarili mong kagandahan sa isang larawan… ikaw ay nasa tamang lugar na 'MidTours'.