ยัมมี่ เซียวหม่าเยา: ความงดงามที่เงียบ
ชุดผ้าไหมสวย
เธอเห็นมั้ย? ผ้าไหมสีขาวลอยอยู่เหนือถ้วยกาแฟดำ… นี่ไม่ใช่แค่ภาพถ่าย แต่มันคือการหายใจแบบซันซึม! เธอไม่ได้โพสต์เลย—เธอแค่ “อยู่นิ่ง” และจิตวิญญาของเธอคือเสียงลมพัดผ่านผ้าคล้าน
ฉันนั่งตรงนั้นมาสามปีแล้ว… ไม่มีไลค์ ไม่มีแชร์ แต่มีกลิ่นของกาแฟที่เหลือในหัวใจ
ใครๆ เห็นความงามแบบนี้บ้าง? มาเล่าให้ฟังในคอมเมนต์นะ — มันดีกว่าการกดไลค์นะ
এই সিল্ক শোর্টসে কি আছে? বাংলার মা’রা’মেরা’কান! 🤭
আমি ভাবছিলাম—এটা শুধুমা’নতবদ’।
প্রথমেই ‘ব্ল্যাকসিল্ক’-এর ‘ফিল্টারিং’…
অনেকেই ‘হাইকু-এর’
আপনি ’খন?’
(চলুন—ডগা’তবদ’)!
يا جمّي خو مان ياؤ! شو هذي؟ كأنك تتخيل إن القطن الأبيض يطفو كـ ‘نفس’، والحرير الأزرق ينسج حكاية من نورٍ زينيّة؟! في المعرض، كل قطعة قطن بسَبَبْها… ولا تُصوِّرها، بل تَحْسِبُهَا! يا رفاق، هذي ليست صورة… هي دعوة للصمت! في الصالة، الكافيه تذوب… والحرير يهمس كالقصيدة! شو رأيكم؟ شاركونا في التعليقات قبل ما نخلع المعرض!
ความงามเหนือกาลเวลา: ชุดชั้นในโทนโมโนโครมและถุงน่องบางของซงคีคี
