대나무 속의 조용

Kamera Bukan Untuk Dilihat

Aku pernah jepret orang pakai kamera… tapi yang kudapat? Hening.

Warna Pink itu Bukan Mode

Bukan fashion! Itu cuma napas panjang pasca subuh — kayak angin yang bisik di antara bambu.

Kecantikan itu Bukan Produk

Dia tidak jualan… dia cuma ada. Di ruang sunyi antara detak jantung — tanpa penonton, hanya bayangan dan bambu yang ikut berjalan barengku.

Jadi… kalau kau hilangin tatapanmu? Apa yang tersisa? Kulit? Bukan! Perasaan. Kecantikan bukan untuk dipajang di Instagram… tapi dirasakan pasca sholat subuh sambil minum kopi di balkon. Kalian gimana? Komentar di bawah — aku lagi ngecek frame ke-58 ini sambil nunggu angin datang 🌿

เธอไม่ได้ถ่ายรูปร่าง…เธอกำลังถ่ายความเงียบ

ในสตูดิโอที่โคนยโต ลมพัดผ่านไม้ไผ่…ฉันท์ก็ไม่ได้ใส่ชุดให้ใครชม แต่เธอสวมผ้าไหมเป็นหมอกบนผิว—เพราะมัน ‘จริง’ มากกว่า ‘สมบูรณ์’

ฟิล์ม 57 เฟรม? ไม่มีใครกดเล่น…แต่มันคือการหายใจช้าๆ ในแสงเช้า

คุณเคยนั่งนิ่งจนรู้สึกว่าเวลาหายไปไหม? ถ้าเคย…คุณก็รู้แล้วว่า ‘ความงาม’ มันไม่ใช่ของขาย — มันคือของขวัญที่ไม่มีใครเห็น

คอมเมนต์เรามาเถียงกันเลย! เธอสวยตอนไหน?

又一個心仪來國王的，上一個是哈利嗎？

這不是攝影，這是靈魂在深呼吸。

她穿的不是和服，是風停住的瞬間。

#FFB6C1 不是流行色，是心事悄悄漏出來的氣味。

沒觀眾、沒點讚、沒商業化——只有竹林記得她呼出的那口安靜。

你有沒有站在那裡，等過一整個清晨，才感覺到：美，根本不需要被看見？

評論區開戰啦！你覺得…這張照片能賣多少錢？